Nederlanders geven eerder aan een plotselinge rampen dan aan langdurige humanitaire crises. Dat blijkt uit representatief onderzoek van noodhulporganisatie ZOA, uitgevoerd door PanelWizard. Terwijl 55,7 procent liever doneert na een acute ramp, voelt slechts 21,9 procent zich betrokken bij de al decennia voortslepende crisis in Zuid-Sudan. Meer dan de helft van de Nederlanders (53,1 procent) doneert wel eens geld voor noodhulp.


Emotionele daad

Inlevingsvermogen is voor Nederlanders de belangrijkste reden om te doneren. Ruim zeven op de tien respondenten zegt eerder geld te geven wanneer zij zich goed kunnen inleven in de noodsituatie. "Geven is een emotionele daad", zegt KlaasJan Baas, woordvoerder van ZOA. "Mensen willen helpen als ze worden geraakt door wat ze zien of horen. Dat merkten we bijvoorbeeld bij de recente overstromingen in Nepal. Bij zulke rampen ontstaat snel betrokkenheid, omdat mensen zich kunnen identificeren met de slachtoffers. Zulke beelden leiden vaak tot meer aandacht én meer giften dan crises die al jarenlang voortduren."

Kille statistieken

Juist voor langdurige crises blijken Nederlanders minder snel in actie te komen, ook wanneer de humanitaire nood veel groter is. Zuid-Sudan wordt al decennialang geteisterd door conflicten en natuurrampen. Honderdduizenden mensen kwamen om, miljoenen mensen zijn op de vlucht en in het hele land is een schrijnend tekort aan voedsel, water en medicijnen. Toch voelt slechts een vijfde van de respondenten zich betrokken bij deze crisis. "Met alleen statistieken en kille cijfers blijft een crisis voor veel mensen abstract", zegt Baas. "Je moet je laten ráken door wat daar gebeurt voordat je besluit te geven. Daarom is het zo belangrijk dat media de verhalen vertellen van mensen die leven in langdurige crises. Uiteindelijk zitten ook zij gevangen in omstandigheden waaruit ze nauwelijks kunnen ontsnappen."

Honger of je leven

Om meer aandacht te vragen voor de situatie in Zuid-Sudan voert ZOA de campagne Honger of je leven. De campagne laat zien voor welke onmogelijke keuzes vluchtelingen in Zuid-Sudan staan. In de vluchtelingenkampen dreigen honger en ziekte, terwijl terugkeer naar huis gevaarlijk is door aanhoudend geweld. Dat gevoel van machteloosheid klinkt ook door in de resultaten van het onderzoek. "De problemen in Zuid-Sudan gaan wij niet oplossen", zegt één van de respondenten. Baas begrijpt die reactie. "Het conflict oplossen ligt niet in onze handen. Maar we kunnen wel voorkomen dat mensen volledig aan hun lot worden overgelaten. Onze opdracht is om het lijden van mensen te verlichten en perspectief te bieden. Alleen al het besef niet vergeten te zijn en dat er mensen naar hen omkijken, geeft een sprankje hoop en perspectief."